Ewa Zawadzka – Wojna światów

O wystawie

Zapraszamy na wystawę solową prof. Ewy Zawadzkiej zatytułowaną „Wojna światów”!

Wernisaż wystawy odbędzie się 5 października 2022 r. w godz. 18:00-21:00 w siedzibie Galerii Xanadu przy ul. Andersa 29 w Warszawie. Wystawa czynna będzie do 16 października 2022 r.

Wojna światów

Zawsze zaskakuje mnie precyzja, z jaką prof. Ewa Zawadzka formułuje plany kolejnych artystycznych zamierzeń. Zadziwia mnie też profetyczną umiejętnością przewidywania tematów ważnych. Od dekad, niezmiennie zgłębia twórczością podobne zagadnienia. Rozważa je malarsko, a wcześniej czyniła to też w przestrzeni grafiki warsztatowej. Interesuje ją monumentalność architektury, sensualizm faktur, niezwykłość światła i transcendencja ducha, która wyprowadza naszą wyobraźnię poza granice tego, co w świecie realnym, tu i teraz, jest nazbyt przyziemne.

Kiedy zestawiam obok siebie, a czasami mam tę wielką przyjemność, prace z różnych okresów twórczości artystki, to widzę, jak one są różnorodne. Jak stylistycznie i warsztatowo odmienne, a jednak w pełni spójne i skoncentrowane na tych samych artystycznych wyzwaniach.

Ewa Zawadzka posiadła umiejętność, do której dąży każdy prawdziwy artysta, a którą osiągają tylko nieliczni. Z jednej strony jej twórczość jest charakterystyczna, rozpoznawalna na pierwszy rzut oka, nie do pomylenia z pracami innych malarzy. Z drugiej, autorka nie „odcina kuponów” od wypracowanego stylu i tematu, a stale drąży, rozszerza pole percepcji, wybiega w rozmaite kierunki, dzięki którym rozważa kolejne aspekty, jakby odkrywała warstwy narosłe wokół malarskiego problemu, widoczne tylko dla jej uważnych oczu i niezwykłej wrażliwości.

Kiedy rok temu zapytałam artystkę o plany na kolejne miesiące, odpowiedziała natychmiast i bez zastanowienia. Była pewna, że za rok będzie gotowa do kolejnej wystawy, że będzie ona nosiła tytuł „Wojna światów”, a jej tematem przewodnim stanie się dążenie do bieli, tożsame z dążeniem do ponadrealnej światłości. Wszystko to się spełniło. Przed Wami najnowsze prace Ewy Zawadzkiej. Ich niemal sakralna moc koloru poraża i w niezwykły sposób działa na naszą wyobraźnię. Jednocześnie obrazy umacniają naszą percepcję rygorem konstrukcji i ramą geometrii.

Zastanawiam się dziś nad zaproponowanym ponad rok temu tytułem wystawy. Zaakceptowałam go bez większego zastanowienia. Myślałam o nim tylko w kontekście artystycznym.  Ewa, jak wieszczka, rozumiała i wiedziała więcej. O sztuce, otaczającej nas rzeczywistości i o nas samych. Sztuka w początkach cywilizacji miała moc magiczną i bezpośredni związek z szamanizmem, obrzędami, kultem. Od tamtych pierwotnych czasów artyści uważani są za obdarzonych szczególnym darem głębszego postrzegania czy nawet profetycznego widzenia. Ewa ma ten dar. Nie chciałabym, żeby to zabrzmiało pompatycznie, ale jej twórczość, szczególnie prace z obecnej ekspozycji, pokazują, że sztuka jest naszą nadzieją na przyszłość. Z niej możemy czerpać siłę. To zresztą odróżnia sztukę prawdziwą od kawałka płótna pokrytego farbą dla dekoracji. Głęboko przemyślana kreacja artystyczna, w otaczającym nas dziś chaosie, skłania do refleksji, pomaga wytyczyć cel, przemyśleć wiele spraw, spojrzeć z dystansu. Jest w niej też, a w malarstwie Zawadzkiej jest na pewno, pierwiastek duchowy. Dlatego sztuka jest nam tak potrzebna. Jest niezbędna zawsze, ale w dzisiejszych czasach potrzebujemy jej w sposób szczególny.

– Agnieszka Gniotek